از هر دری سخنی

(( بزرگ مرد کوچک ))

---------------------------

+ نوشته شده در 88/03/28ساعت 12 بعد از ظهر توسط Reza

آسمان دل

امروز خیلی خوشحالم

چون یه دوست پیدا کردم،از اون دوستهایی که میشه دوستشون داشت.

از اونهایی که وقتی با آدم هستن آدمو با خودشون میبرن تو رویا.

نمیدونم چرا مجذوبش شدم؟!

ولی وافعا دوست داشتنیه....

******************************

نگاه كن كه غم درون ديده ام
چگونه قطره قطره آب ميشود
چگونه سايهء سياه سركشم
اسير دست آفتاب ميشود
نگاه كن... تمام هستي ام خراب ميشود
شرارهاي مرا به كام ميكشد
مرا به اوج ميبرد ، مرا به دام ميكشد
نگاه كن... تمام آسمان من پر از شهاب ميشود
تو آمدي ز دورها و دورها
ز سرزمين عطرها و نورها
نشانده اي مرا كنون به زورقي
ز عاج ها ، ز ابرها ، بلورها
مرا ببر ، اميد دلنواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پر ستاره مي كشانيم ؟
فراتر از ستاره مينشانيم ؟
نگاه كن... من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شده ام
چو ماهيان سرخرنگ ساده دل
ستاره چين بركه هاي شب شده ام
چه دور بود پيش ازين زمين ما ؛
به اين كبود غرفه هاي آسمان
كنون به گوش من دوباره مي رسد صداي تو
صداي بال برفي فرشتگان ؛
نكاه كن كه من كجا رسيده ام
به كهكشان ، به بيكران ، به جاودان
كنون كه آمديم تا به اوج ها
مرا بشوي با شراب موج ها
مرا بپيچ در حرير بوسه ات
مرا بخواه در شبان دير پا
مرا دگر رها مكن
مرا ازين ستاره ها جدا مكن ؛
نگاه كن كه موم شب ، به راه ما
چگونه قطره قطره آب ميشود
صراحي سياه ديدگان من
به لاي لاي گرم تو
لبالب از شراب خواب ميشود
به روي گاهواره هاي شعر من نگاه كن...
تو مي دمي و آفتاب ميشود...

ادامه مطلب

+ نوشته شده در 88/03/27ساعت 12 بعد از ظهر توسط Reza |

درباره پیرشالیار (اورامان - کردستان)

در باره پیر شالیار هورامی و مراسم آن

_ در انتهای جاده آسفالته اورامان به جایی می رسی که پشت بام خانه ای، حیاط خانه ای دیگر است. اینجا اورامان تخت است. روستایی با قدمت چند صد ساله، با فرهنگ و آدابی که یادگار دوران زرتشت است آیین اهوراستایی هنوز در حافظه تاریخی برخاسته از نیاکان مردم این منطقه، جای دارد و آن را پاس می دارند. در اعتقاداتشان «چینوت» و «صراط» یکی است و از آذر گداخته دوزخ یاد می کنند. مردمان اورامان تخت، هر سال دو بار در نیمه بهار و نیمه زمستان عروسی «پیر شالیار» را جشن می گیرند، ذکر می گویند و خدا را یاد می کنند.
در افسانه های مردم منطقه اورامانات پیری اسطوره ای به نام «پیر شالیار» هست که می گویند صاحب کرامات بوده است. از جمله این کرامات عجیبی که درباره او روایت می کنند ماجرای شفا یافتن «شاه بهار خاتون» دختر شاه بخارا است که «پیر شالیار» او را شفا می دهد. ماجرا از این قرار بوده است که «شاه بهار خاتون» کر و لال است و تمام طبیبان از مداوای او عاجز می مانند تا اینکه آوازه «پیر شالیار اورامی» به بخارا می رسد. پادشاه بخارا هم شرط کرده است که هر کسی دخترش را شفا دهد او را به عقد وی درمی آورد؛ بالاخره عموی پادشاه با عده ای از اطرافیان پادشاه به سمت اورامان به راه می افتند تا دختر را به نزد «پیر شالیار» ببرند. وقتی که نزدیک روستای «اورامان تخت» می رسند گوش های دختر به طوری آنی شنوا می گردند و وقتی هم به نزدیکی های خانه «پیر شالیار» می رسند صدای نعره دیوی توجه آنها را جلب می کند و سریع دیو از تنوره ای که هم اکنون اهالی به آن «تنوره دیوها» می گویند و نزدیک خانه «پیر شالیار» هست _ بر زمین می افتد و کشته می شود، در این اثنا زبان «شاه بهار خاتون» هم باز می شود و شروع به صحبت کردن می کند.
در نیمه بهار و نیمه زمستان، به یاد پیرشالیار، مغی که چهارصد سال پس از ظهور اسلام به تبلیغ دین زرتشت می پرداخته، تمامی اهالی روستا جمع می شوند، دور هم حلقه می زنند، تسبیح و کلاش _ کفش پیرشالیان _ و کتاب مغرقه الپیرشالیان را دست به دست می دهند و به دعا و نیایش می پردازند.
در هر مراسم عروسی پیرشالیان، حدود چهارصد نفر در حلقه نیایش می نشینند و حدود 200 نفر کف می زنند. از روستاهای اطراف هم همه برای تماشای این مراسم به اورامان تخت می آیند و فراز پشت بام ها به نظاره می نشینند.
در عروسی پیرشالیان آش مخصوص هم پخته می شود و به اهالی روستا داده می شود. مردم عقیده محکمی به پیرشالیان دارند و بیمارانشان را برای شفا گرفتن به این مراسم می آورند.
مراسم دعا و نیایش در مقبره پیرشالیان برگزار می شود. پس از دعا و نیایش مردم به داخل قبرستان می روند و با میله آهنی به سنگ بزرگی که در قبرستان است می زنند و تکه ای از آن را می شکنند و خرده های سنگ را بین مردم تقسیم می کنند. مردم معتقدند سنگ می روید و تا عروسی دیگر «پیرشالیان» جای سنگ کنده شده پر می شود.
«عروسی پیرشالیان» در جمعه ای که به نیمه بهار و نیمه زمستان نزدیک تر باشد برگزار می شود تا همه بتوانند در آن شرکت کنند.
مردم مهربان و معتقد اورامان تخت که به لهجه اورامی که در گذشته زبان کتابت به شمار می آمده و لهجه رسمی بوده سخن می گویند در هر «عروسی پیرشالیار» میزبان گردشگران و فرهنگ دوستانی از سراسر ایران و خارج از ایران هستند، اما کتاب معرفه البیرشالیار و تسبیح و کلاش او به بیگانان داده نمی شود و تنها دست به دست مردم روستا که به آداب دین زرتشتی واردند می چرخد.لازم به توضیح است که مردم هورامان بر دین اسلام و مذهب شافعی هستند.

پیرشالیار کیست ؟
پیرشالیار فرزند جاماسب یکی از رهبران و مغان آیین زردشت بوده که در اورامان می‌زیسته است ، وی مردی دانا و آگاه با طبعی روان بود . ایم مغ کتابی را به نام مارفه‌تو پیرشالیاری (‌معرفت پیرشهریار) به لجهه کردی اورامی به نظم در آورده است مشتمل بر امثال و حکم و پند و اندرز با ذکر نکاتی چند از آداب و رسوم آیین باستانی و تاکید و توصیه در جهت حفظ و نگهداری آن . نسخه این کتاب اکنون کمیاب است و فقط عبارات و ابیاتی از آن را برخی از مردم آن سامان در حفظ دارند و در مواردی به جای مثل به کار می برند .

+ نوشته شده در 87/03/01ساعت 10 قبل از ظهر توسط Reza |

بی پاسخ

درتاریکی بی آغاز و پایان
       دری در روشنی انتظارم رویید
           خودم رادر پس در تنها نهادم
              و به درون نهادم
اتاقی بی روزن تهی نگاهم را پر کرد
      سایه ای در من فرود آمد
            و همه شباهتم را در ناشناسی خود گم کرد
                    پس من کجا بودم ؟
                                   شاید زندگی ام در جای گمشده ای نوسان داشت
                                   و من انعکاسی بودم
                                    که بی خودانه همه خلوت ها را به هم می زد
                                    و در پایان همه رویاها درسایه بهتی فرو می رفت
                                    من در پس در تنها مانده بودم
                                    همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده ام
                                    گویی وجودم در پای این در جا مانده بود
                                    در گنگی آن ریشه داشت
                                    آیا زندگی ام صدایی بی پاسخ نبود ؟
                                    در اتاق بی روزن انعکاسی سرگردان بود
                                    و من درتاریکی خوابم برده بود
                                    در ته خوابم خودم را پیدا کردم
                                    و این هوشیاری خلوت خوابم را آلود
                                    آیا این هوشیاری خطای تازه من بود ؟
                                   در تاریکی بی آغاز و پایان
                                      فکری در پس در تنها مانده بود
                                      پس من کجا بودم ؟
                                      حس کردم جایی به بیداری می رسم
                                      همه وجودم رادر روشنی این بیداری تماشا کردم
                                                 آیامن سایه گمشده خطایی نبودم ؟
                                                 دراتاق بی روزن
                                                 انعکاسی نوسان داشت
                                                 پس من کجا بودم ؟
                                                 درتاریکی بی آغاز و پایان
                                                 بهتی در پس در تنها مانده بود

+ نوشته شده در 87/02/22ساعت 1 بعد از ظهر توسط Reza |

دلتنگ

قطار مي رود
تو مي روي
تمام ايستگاه مي رود ...

و من چقدر ساده ام
که سالهاي سال
در انتظار تو
کنار اين قطارِ رفته ايستاده ام
و همچنان
به نرده هاي ايستگاهِ رفته
تکيه داده ام ! ...

پرنده بودن و باران، پرنده بودن و باد

پرنده بودن و تقدير هر چه باداباد

سکوت درخور اين لحظه هاي روشن نيست

بخوان بلند بر اين قله هاي بي فرهاد

اگرچه با عطش سوختن زمين گيرم

مرا به باد غزل هاي خويش خواهي داد

تو با سرودن از آغوش صبح مي بري ام

به رقص دستهءگنجشک در مزارع باد

ومن دوباره همان دوره گرد خواهم خواند

سکوت ... زخمه ... غزل خط فاصله فرياد ...

تنها ايستاده ام
بسان رهگذرخسته
که مات و مبهوت
سنگهاي دوسوي رودخانه را
نظاره مي کند.

کاش ميدانستم
اين رود بيکران
وآن سنگهاي فراوان
مرا تا کدام ناکجا
مي کشانند.

گاه مي انديشم
اين همه نفرت
چگونه بردر وديوارم
مي بارد
گاهي ميدانم
پاسخها نيز ميبارند
بردروديوارم.

احساس مي کنم
دلم درپي سفراست
وبه من آموخته بودند
که "خوبي همانند آبست
وواژه هاي بدي و نفرت
سنگهاي ساحل
آب ميرود پاک وروشن
وسنگها ميمانند
هميشه سنگ".

فرقي نمي کند
نشناسدم کسي
چون من همان مسافر
شبهاي ظلمتم
بايد که بگذرم
خود هم نميدانم
ليکن فقط
مي دانم اينقدر

که دراين نزديکيها
خدايي هست ...

+ نوشته شده در 87/01/25ساعت 11 قبل از ظهر توسط Reza |

بيا ،

در فرصت يك نگاه
دريچه اي از شب به افتاب بگشاييم

جهان كوتاهست
و هر لحظه تيغيست كه بر گلوي زندگي ميگذرد

و شقاوت سكوت،
قفلي بر پنجره هاي دوستي

عشق تنها فرصت جاودانگيست
حتي،
در لحظه اي به كوتاهي گفتن يك سلام
يا روزگاري بلند
در انتظار شنيدن
حتي يك پاسخ

شيراز مهر 75

پس از لحظه های دراز
بر درخت خاكستری پنجره ام برگی روييد
و نسيم سبزی تار و پود خفته مرا لرزاند
و هنوز من
ريشه های تنم را در شنهاي روياها فرو نبرده بودم
كه به راه افتادم
پس از لحظه های دراز
سايه دستی روی وجودم افتاد
و لرزش انگشتانش بيدارم كرد
و هنوز من
پرتو تنهای خودم را
در ورطه تاريك درونم نيفكنده بودم
كه به راه افتادم
پس از لحظه های دراز
پرتو گرمی در مرداب يخ زده ساعت افتاد
و لنگری آمد و رفتش را در روحم ريخت
و هنوز من
در مرداب فراموشي نلغزيده بودم
كه به راه افتادم
پس از لحظه های دراز
يك لحظه گذشت
برگی از درخت خاكستری پنجره ام فرو افتاد
دستی سايه اش را از روی وجودم برچيد
و لنگری در مرداب ساعت یخ بست
و هنوز من چشمانم را نگشوده بودم
كه در خوابی ديگر لغزيدم .

شعر از سهراب سپهری تقدیم به آرام

+ نوشته شده در 84/11/08ساعت 11 قبل از ظهر توسط Reza |

پيوندهاي روزانه

نوشته هاي پيشين

پيوندها

از هر دری سخنی